81
ауызша аударманың аса күрделі, сонымен бірге бекзат түрі.
Мұндай аударма жасауды, әдетте, өзінің ұйымдастыратын іс-
шарасына терең мән беріп, оның қоғам өміріндегі белгілі бір
проблемаларды шешудегі маңызын түсінетін, сонымен бірге,
жиынға қатысушыларға құрметпен қарап, олардың уақытын
тиімді пайдалануды, жиында көтерілген мәселелердің, айтылған
әңгімелердің көпшілікке түсінікті болуын, ол мәселелер бойынша
барынша мол, жан-жақты ақпарат жинақталуын, сөйтіп келешекте
бұлар бойынша қабылданар шешімнің ортақ тұжырымдамасы
түзілуін
көздейтін ұйымдар, мекемелер жүзеге асырады.
Оқырманды ілеспе аударманың қай жерде, қашан пайда болғаны
және қазақ жеріне қалай келгені қызықтырары анық. Бұл мәселе
ілеспе аударманы зерттеушілердің де назарын аударып, бірнеше
қызықты фактілердің анықталуына себепші болды. Солардың
ішінде ілеспе аударма тарихын зерттеушілердің көбі ұстанатын
нұсқа мынадай:
1926 жылы (кейбіреулер 1927 жыл дейді) бостондық
радиоинженер Гордон Финли мен «ІВМ» («Іnіеrnаtіоnаl Вusіnes
Масһіnеs») фирмасының президенті Томас Уотсонның атына
ілеспе аударма жасауға арналған патент берілген. Сол патент
негізінде олар Бостон қаласындағы дүкен иесі Эдуард Филеннің
көптен іске асыра алмай жүрген идеясы: сөз сөйлеуші мен оның
аудармасын бір мезгілде тыңдарманға жеткізу туралы ойын жүзеге
асырады.
Бұл жаңалық тез тарап, басқа елдерде де бірден танымал
болғанға ұқсайды, себебі 1928 жылы-ақ Кеңес Одағында
Коминтерннің VI конгресінде аудармашылар көпшілікке бұған
дейін белгісіз әдіспен аударма жасайды. Ол жөнінде Кеңес
Одағындағы ілеспе аударманың алғашқы қарлығаштарының бірі
саналатын Е.А.Гофман «Красная нива» журналына сілтеме жасай
отырып, былай деп жазады: «Красная нива» журналының осы
жылғы санынан мінбердің алдында отырған аудармашылардың
суретін көруге болады. Олардың мойнына микрофон бекітілген
ауыр құрал ілінген. Телефондар (құлақшалар) жоқ. Дыбыс
мінберден тікелей қабылданады» [17, 48-б.].
Қарапайым оқырман аталған журналда жарияланған сурет-
терді көргенде аудармашылардың қалай жұмыс істегенін түсінуі