6
1918 жылы М. Дулатов «Абай» журналында: «Жаяулатып, күйсіз Қытай жеріне
жеткенде қар жауды, қыс түсті. Онда жан ашитын адам таба алмай, қарабасты. Аштан ӛліп
бара жатқан соң, қалмақ пен қытай қазақтардың әйелдерін қатындап кетті. Баланың құны
бір шелек бидайға шықты. Аш-жалаңаш, ауызға не түссе соны жеп, қайда болса сонда
жатып, неше түрлі дертке ұрынып, тағы қырылды.
Бақытсыз сорлылардың мұң-зарын, кӛз
жасын естір құлақ, кӛрер кӛз болмады. Туған жер, ӛскен ел, кешегі бас тан ӛткен қызық
кӛзден бұлбұл ұшты. Мыңды айдап, жүзді сапырып, шалқыған байлар бір үзім нанға зар
болды. Әлдилеп ӛсірген балалары телміріп, кӛрінгенін кӛзіне қарап, мойнына мӛр
басылды. Бай-кедей, жас-кәрі, жақсы-жаман айырмасыз қалды. Бәрі бірдей мұңды болып,
кӛздері жасқа толды», – деп жазады.
Генерал- губернатор
Курапаткиннің «қашып кеткен қазақтардың жері қазынаның
жері болсын» деген бұйрығы бар. Шекара асқандар кӛп ұзамай қайтып келе бастайды.
Қайтып келіп тұрайын десе, жері жоқ. Орыстар тағы да қарумен күтіп алған. Генерал-
губернатор Куропаткин бекіткен сот үкімдерімен Түркістан ӛлкесінде 1917 ж 1 ақпанына
дейін ӛлім жазасына 347 адам, каторглық жұмыстарға 168, түрмеде тұтқындалуына 129
адам кесілді. Ал оның сыртында сотсыз және тергеусіз атылып, жазалаушылар мен қоныс
аударған селолар тұрғындарынан жасақталған отрядтардың қолдарынан қазақ тапқандары
тағы бар.
1917 жыл құрғақшылық және ашаршылықпен басталады. Сол ашаршылық 1919
жылға дейін созылады. Жалпы осы жылдары 1,5 миллион адам аштықтан ӛлген.
Қайтып келген қазақтардың ресми дерегі бойынша, 83 мың адам қырылған. Патша
үкіметі құлағанда, қазақтардың бәрі кӛшіп келмеген. Балалары сатылып кеткендер қалып
қойған. Олар кейін Кеңес үкіметіне: «Сіздер, біздің балаларымызды кері сатып алып
берсеңіздер, біз кӛшіп келеміз», – деген талап қойған. Оған үкіметте ақша болмады. Тек
1921 жылы Тұрар Рысқұлов, сатылған балаларды кері қайтаруға ақша бӛледі. 1916 жылы
кӛшіп кеткен қазақтардың соңы, 1927 жылдары қайтып келді деген ресми деректер
бар. Қорытындылай келе, ӛткен тарихты зерделей отырып, ӛскелең ұрпақ ӛткен тарихтан
сабақ алуға міндетті. Бүгінгі таңдағы жеткен жетістіктер, ата-бабалардың сан ғасыр бойы
жүргізген күресінің нәтижесі. Ұрпағымыз тәуелсіздік жолында жан қиған ата-баба
рухынан қанаттанып, кӛкірегі ояу, қадамы нық азамат болады деп үміт етеміз.
Әдебиеттер тізімі:
1. Кауфман А.А. К вопросу о русской колонизации Туркестанского края. –С-Петербург:
«Типография В.Д.Киршбаума», 1903 г. //Отчет Члена Ученого Комитета М-ва З. и Г.И.
А.А.Кауфмана по командировке летом 1903 года. – 205 с.
2. Галузо П.Г. Туркестан-колония. (Очерк истории колониальной политики русского
царизма в Средней Азии) – Москва: Изд. Коммунистического Университета трудящихся
Востока им. И.В.Сталина, 1929. – 227 с.
3. Скрыплев П.А. Материалы по обследованию переселенческого хозяйства в
Туркестанском крае. –Ташкент: «Типо-литография В.Н Ильина», 1909. − 304с.
4. Гейер И.И. Туркестан. Изд. второе испр. и дополн. –Ташкент : «Изд. Криснера», 1909.
– 124 с.
5. Пален К.К. Отчет по ревизии Туркестанского края,. Всеподданнейшая записка,
содержащая главнейшие выводы отчета пройзведенной в 1908-1909 гг., по высочайшему
повелению сенатором гофмейстером, графом К.К. Паленом ревизии Туркестанского края. –
СПб., 1910. − 353 с.
6. Фонд №1, офис №1, іс №1468 «Дело о беспорядка среди казахов Кустанайского
Уезда»
7. Фонд №370, тізім №1, іс №3575
9. Скрыплев П.А. Материалы по обследованию переселенческого хозяйства в
Туркестанском крае. –Ташкент: «Типо-литография В.Н Ильина», 1909. − 304с.